|
|
-
to zespół technik tanecznych, które wzięły
swój początek z ruchu
naśladującego lalkę lub
manekina. Tego typu taniec
był
znany , jako tzw.
charakterystyczny w
przedstawieniach teatrów
muzycznych już w XIX wieku,
nigdy jednak nie stał
się
samodzielnym stylem tańca, w
którym można by budować większe
całości sceniczno- teatralne.
Muzyka rockowa i muzyka pop,
poszukująca nowych inspiracji,
już nie dla widowisk
baletowych, ale tzw. ruchu
scenicznego w czasie koncertów
muzycznych doskonale
zaadaptowała ten rodzaj
przerysowanego ruchu, kojarząc
go zresztą z nowo
powstałymi technologiami, a
zwłaszcza filmem animowanym i
eksperymentalnym, naśladującym
ruch człowieka, ruchem
mechanicznego lub elektrycznego
robota.
Tak, jak akrobatyczne popisy czarnych tancerzy Nowego Yorku ,
w latach 80-tych,
przeciwstawiały się prostym
krokom
i uznanym figurom
tanecznym tańca disco z lat
70-tych, tak samo,
na szał akrobacji parterowej
stylu break dance ulica
odpowiedziała w latach
90-tych, ruchem niemal
statycznym , stojącym prawie w
miejscu lub przemieszczającym
się
wzdłuż prostych linii ,
dodając do niego mikro- drgawki
ciała , jakby porażonego prądem.
Stąd nazwa Electric.
Pewne ruchy imitujące określone czynności, w sposób
przerysowany - jak w pantomimie-
wzbogacono o historyczne
wyobrażenia ustawień i zwrotów
starożytnych fresków egipskich,
greckich i innych. Uzyskano w
ten sposób efekt połamanej i
powykręcanej sylwetki, jak się
to zdarza w objawach
porażeń ciała, na skutek
choroby.
Kiedyś, na przełomie lat 40-tych i 50-tych mówiono o
tańcu boogie, że ludzie wiją się
w nim , jak w chorobie Świętego
Wita, czyli przyjmują jakieś
nienaturalne ustawienia ciała,
od czasu do czasu popadającego w
konwulsje.
W taki sposób wiele czynników złożyło się na nową formę tańca, którą do
perfekcji doprowadził Michael
Jackson.
tekst i opracowanie Grażyna Adamczyk Lidtke |
