Taniec Flamenco           

                                         Flamenco, centrum- taniec hiszpański, muzyka, technika, duch, charakter
                                  i istota flamenco, duende, historia i sztuka tańca, rodzaje i style flamenko, studio,
                                  centro, inne tańce hiszpańskie i iberyjskie, wachlarz, kastaniety we Wrocławiu

Odwaga, brawura, waleczność i zdecydowanie. Gorące serce, namiętność, wino, miłość,
 śmierć, taniec,  śpiew i rytm  -  

Aby zabrzmiało flamenco wystarczą dwie dłonie, śpiew i obcasy .... i Duende
- tak można  definiować  hiszpańskie flamenco. Flamenco , się czuje, flamenco ma 
się w sobie, żyje się na sposób flamenco jak wędrujący Cygan lub Beduin od wsi
do wsi,  od tawerny do tawerny, od estrady do estrady. Pomimo biedy, która czasem
zajrzy w oczy, chce się żyć i podziwiać piękno świata. Organiczna potrzeba życia pozwala eksplodować gejzerom energii, cieszyć się tym, co się ma i czerpać  z tego szczęście.
 Ból istnienia i  emocja wyraża się w pieśni, muzyce i tańcu. W muzyce topisz  łzy,  
w tańcu rozprawiasz się ze swoją złością i niezgodą na świat taki, jaki jest. Śpiewasz
 i tańczysz, gdy rozpiera Cię dziecięca radość, gdy entuzjastycznie głosisz piękno życia.. 

Jeżeli  tańcząc wśród ludzi otworzysz swoje gorące serce, obudzisz  El Duende - DuchaFlamenco.

        Oto  tance flamenco   
               najbardziej powszechne style i techniki , pojawiające się w programach koncertów  :

   ALEGRIAS   Niegdyś popisowy taniec kobiecy wywodzący się z tradycyjnego dwunastkowego compas,  podobnie jak  Solea.
   Dzisiaj tańczony jest także z upodobaniem przez mężczyzn, zwłaszcza forma Mirabras. Inne odmiany Alegrias pozostały
   w repertuarze kobiet, zwłaszcza Caracoles tańczone z wieloma rekwizytami na zmianę ( wachlarz, chusta, suknia z długim
   trenem. Formy Alegrias różni  czasem muzyka, różna długość wersów w śpiewanej  pieśni oraz charakterystyczne akcenty
   i typowe falsety. Dzisiaj niemal zawsze tańczy się formę  Alegria por Bulerias , aby po  wolnej części silencio dać upust
    temperamentowi tancerzy w siarczystym zapateado.

   TANGOS  Taniec flamenco w którym wyraźnie widać wpływy afro- murzyńskie. Tangos ma charakter  zalotnej burleski pełnej
    zaczepnych  pełnych erotyzmu zachowań ponieważ tańczone było tradycyjnie w parze męsko damskiej. Bywa zabawny, dowcipny
    nieco kokieteryjny. Łatwy parzysty rytm, melodycznie różnorodny. Oprócz elementów rdzennie andaluzyjskich słychać motywy
    arabskie, latynoskie  i in. Afrykańskiej pochylonej sylwetce towarzyszyły cygańskie poklepywania się po udach i pośladkach,
    trącanie się pośladkami i biodrami, frymuśne zadzieranie spódnicy powyżej kolan i zakręcanie poły marynarki lub koszuli na
    wysokości pępka, jakby tancerz ratował się z opresji gubienia spodni. Z czasem tangos stało się tańcem solowym lub grupowym
    o bardziej wyszukanej choreografii i scenicznej elegancji.

   TIENTOS  Taniec flamenco powstały z wyraźnie zwolnionej formy tangos. Owo zwolnienie nadało mu poważny charakter.
    W dawnej Andaluzji Tientos tańczyły kobiety jako wyraz smutku i rozpaczy po utracie bliskich. Jego nastrój zbliżony jest do
    nastroju dawnej pieśni M ineras , która, choć posiada inna rytmikę, ale w warstwie tekstowej opisuje niedolę życia i niebezpiecznej
    pracy pod ziemią górników andaluzyjskich, niemal stuprocentowo skazanych na śmierć w czarnej czeluści górotworu. Wdowy
    opiewające żałobę po swych mężach - górnikach ginących w wypadkach kopalnianych śpiewały i tańczyły Tientos. Ważnym
    rekwizytem tanecznym stała się tu ogromna czarna l lub kwiecista chusta  "manton". Tientos wymaga precyzji i finezji.

   BULERIAS Najszybszy taniec flamenco o charakterze fiestowym, zabawowym. Pochodzi od dawnej formy chuflas, którą 
   jako pierwsza spopularyzowała w początkach XiX w. tancerka austriacka Fanny Elsler na teatralnej scenie, tańcząc ją
   z kastanietami, ale w paczce baletowej. Chufla miała charakter komiczny, prześmiewczo - satyryczny, przedrzeźniała różne
   postacie sceniczne. Bulerias także odziedziczyła ten niepoważny charakter tańca, a w rozbawieniu tancerki często gubiły
   rozmaite elementy stroju. Takie popisy związały ten taniec z kabaretową burleską w epoce kiedy na scenach Paryża rządził
   kankan. Do dzisiaj Bulerias służy jako forma kupletu tanecznego. Tańczą ją zarówno mężczyźni, jak i kobiety w krótkich
   solówkach lub duetach na weselach i zabawach. Często Bulerias pojawia się na zakończenie tradycyjnego koncertu flamenco
   kiedy wszyscy wykonawcy, łącznie z gitarzystami, śpiewakami i palmerosami popisują się swoją umiejętnością i zwinnością
   w tancu przekomarzającym się z publicznością.

   RUMBA FLAMENCA    Taniec flamenco wywodzący swe korzenie ze stylów kubańskich. Rumba flamenca jest mniej
   jednostajna niż kubańska, składa się wyraźnie z części wolniejszej i bardzo szybkiej. Budowana jest na schemacie zwrotki
   i refrenu, ale czasem ma bardziej swobodną konstrukcję. Pozwala to zaprezentować się śpiewakowi- jako soliście, albo
    poszczególnym instrumentom ( gitara, cajon), a w szczególności tancerzowi. Osoba tańcząca oprócz choreografii tanecznej
   i dynamicznego przekazu emocji prezentuje mistrzowski popis "zapateado " ( szybkich rytmicznych  stepów  twardymi
   podeszwami ). W kobiecym tańcu widoczne są elementy cygańskich popisów ewolucji  szeroką spódnicą, a w męskim tańcu
   odbijanie dłoni o kolano, udo, brzeg stopy przeplatane  rytmicznym klaskaniem  "palmas".

   GUAGIRAS    Taniec flamenco, który jak rumba przybył prosto z Kuby i w którym widać piękno klasycznego stylu hawańskiej
   "H abanery ". Tańczony najczęściej z wachlarzem  lub kastanietami, albo ogromnym szalem "manton" w barwne kwiaty. W męskim
   stylu Guagiras więcej jest pasterskich elementów cygańsko-indiańskich. Sombrero na głowie, sakwy na ramionach, podkute buty
   z cholewami wystukujące gęsto rytm. A charakter tańca, to głównie eleganckie zaloty.

   SOLEA  Taniec podstawa, taniec "matka flamenco" - jak nazywają go Hiszpanie. Powstał z jeszcze starszych elementów,
   takich jak "Cańa " , ale z czasem utrwalił swój charakter i rytmikę owocując przy tym kilkoma podobnymi odmianami muzyki
   i tańca:  Bamberas, Cańas, Solerias, Soleares  i  podobne. Różni je  czasem muzyka, czasem tylko różna długość  wersów
   w śpiewanej pieśni. Dzisiaj chętnie uprawia się formę Solea por Bulerias, aby z wolnej części silencio wejść w zawrotne tempa
   fiestowej Bulerias.

   GARROTIN   Taniec o parzystym rytmie, zbliżony charakterem do męskiej Farruki . Jest epicką opowieścią o wielkiej miłości,
   o wielkim zakochaniu, o tęsknocie za ukochanym wybrankiem lub wybranką, których się wypatruje, oczekuje z niecierpliwością.    
   Opowiada o jego i jej walorach, urodzie, postawie, dumie. Tańczą go najczęściej mężczyźni lub kobiety w męskim stroju 
   przedstawiając całe scenki porywów serca i tęsknoty. Czasem taniec ten miewa charakter burleskowy, niepoważny jak dowcip.
   Garrotinowi towarzyszy wiele rekwizytów - zarówno  wachlarze, kastaniety, jak  i nieodłączny kapelusz - andaluzyjskie sombrero 
   z szerokim rondem  i płaską  główką.                                

    SEGUIRIYAS  Jeden z najstarszych tańców w kulturze flamenco. Trudny rytm , bardzo silnie akcentowany sugeruje tragiczne
    początki   tej formy. Kojarzy się go z tradycją smutku, pogrzebu, jakiejś ostateczności.  Naprawdę związany został   od wielu
    wieków z ceremonią weselną - pierwszej nocy, kiedy to Arabowie wprowadzili zwyczaj publicznego stwierdzania,  że panna młoda
    dochowała wierności. Jeśli okazała się niewierną, czekała ją śmierć z rąk narzeczonego. W Seguiriyas pobrzmiewa echo  obaw
    przed zdradą i niemożnością ucieczki przed losem. Bojaźliwe silencio, agresywny step i narastające napięcie, to  cechy
    Seguiriyas widoczne w tańcu - poważnym i potężnym. Charakteru dodaje jeszcze wirtuozowskie prowadzenie rytmu przez
    kastaniety.

   MARTINETE   Forma muzyczna, bardzo pierwotna z czasów, gdy muzykę tworzył tylko rytm i śpiew. Martinete była tylko
   pieśnią towarzyszącą pracy w kuźni, przy ogniu, z towarzyszeniem bijącego w kowadło młota, który wybijał rytm identyczny,
   jak w póżniejszej S eguiriyas. Nie tańczono jej dawniej, a przynajmniej nic na ten temat nie wiadomo. Dzisiaj stała się popisem
   solowym mężczyzny, który w epicki sposób snuje w tańcu swój wątek o ciężkiej pracy, fizycznej sile i zręczności oraz tęsknocie
   za lepszym, łatwiejszym chlebem. Wątki Martinete tańczone z wielkim czarnym szalem  lub z gołym torsem  chętnie łączy
   się dzisiaj z innymi zbliżonymi formami, jak Carceleras lub Seguiriyas .                                                       Grażyna Adamczyk Lidtke
 

Sklepik

Buty hiszpańskie                
i polskie do tańca flamenco
wachlarze                           
 wynajem strojów                  
           

  Zapisy : w sekretariacie Domu Tańca
         codziennie od 16.00 do 20.30      - Kontakt