Rozsypały się po niej
porosty i mchy
w zadumie
nad własnym pragnieniem.

Woda stróżkami palców
czepia się jeszcze skały.

 Jej kolorowe ząbki
łapczywie wygryzają
mikroskopijne kąski.

Pozostawia za sobą
barwne parasole
skalnych dziur i nisz
i umyka od słońca.

Wiatr gra z nią w chowanego
i zadowolony omiata
schnące zagłębienia
pędzi w zachwycie zboczem
i pewien wygranej
odkrywa nagle w dole
wielkie lustro morza,
które mokro oddycha.
 

kościół neoegipski w Almeria foto G.A. Lidtke