Morze Karaibskie
 

DUERME NEGRITO
 

Stare drzewa
zawieszone na przędzy lian
z trudem dźwigają swe potężne torsy.

Długie czepne ramiona
wyciągają ku tobie
jak dobre murzyńskie niańki
pragnąc czule przytulić
do rozgrzanego brzucha.

Z włosami w papilotach
z ptaków i owadów
kojarzą się z poranna
tkliwością wiekowej babki
co ugotuje kaszy
pogładzi zdrewniałą dłonią
twą rozpaloną głowę
i zamruczy kołysankę

„Duerme, Duerme negrito
tu mama esta en el campo
negrito...”

MAR CARIBE
 

Morze Karaibskie
jak szklana tafla
odbija lustrzane zajączki
upalnego słońca.

Zanurzam stopę w ciepłą
misę kompotu
na jej dnie liczę
drobiny piasku i kamieni.

Skóra ziemi delikatna,
z lekka wybrzuszona
marszczy swój nos
pod naporem fali
lekkiej jak dotyk.

Głowę w pasmach wodorostów
przeczesuje ostrożnie
ciemnymi palcami
a w ich zakończeniach
tkwią ostre pazurki jeżowców.

Czasem przejrzystą miękkość
gładkiej wody
nagle rozcina ostry sierp
pionowej płetwy

Piękne jesteś morze!
ciepłe i świetliste
jak młoda Kreolka
lecz nazbyt drapieżne.