Cynowe lustro księżyca
odbija smutek twarzy
i białka oczy ścina
porcelanowym szkliwem rozpaczy

Aj, jaj !

Zaraz umrze poeta.
Czy przetnie potok wiersza,
który się właśnie rodzi
i chce wybuchnąć oranżem
nasturcjowego płomienia
tuż u wylotu ust ?

Cyngiel głaskany palcem
przenika prąd niecierpliwy,
ożywia serce podnietą
metalowego gromu.

Przyciśnij mnie żołnierzu
pobudź rozkoszne drgawki
srebrną kul a w gardzieli.

Ach!

Wytryśnij purpurą
róż pąkami, co niosą
na każdym płatku słowo,
słowo nie zapisane,
słowo, co zanim wyszło
zza firan białych zębów
uwięzło w morzu czerwieni
Pokaleczonej krtani
Rozdartej wielkim krzykiem

Aj, jaj !

Zbyt młody jesteś poeto
i wiersze nazbyt piękne
pójdą na zatracenie…

Khh! – ześliznął się palec…

Spust w paroksyzmie rozkoszy
plunął świetlistą flegmą
i znów stalowy promień
zagrał na grzbiecie lufy
zimnym cynowym błyskiem.

Księżyc opuścił tarczę
zajrzał w twarz Federico
i chuchnął cynowe łzy
w białka oczu z metalu.

Przewrócił się świat i zamarł
a czerwień płynęła rzeką
z malin
i niosła pąsowe róż płatki
z odrobinami słów pięknych,
nie zaistniałych jeszcze wierszy.

Tak umarła poezja.

                                             2009