MACHU PICCHU
 

Zmęczony pociąg spowalnia
i wżera  się w dolinę
w wezbrane zielenią góry
z otchłanią Urubamby  

Ruchliwy język rzeki
puszcza srebrzyste zajączki
po kamiennym korycie
i plecach andyjskich stożków

Chybotliwie na wietrze
parują czerwienią lica
storczyków drobne paciorki

Pytonowym zygzakiem
pnie się pokrętna droga
wprost do świątyni Pana
co ocalił lud Inków
okrył słoneczną tarczą

Zgrabny busik pomyka
po krawędziach urwiska
Czy przejdzie? Ryzyk fizyk!
Tu składasz los w ręce Słońca  

A Machu uchyla ramiona
i poły poncho z zieleni
zaprasza tam gdzie nie puścił
niegdyś białego Hiszpana  

Za ofiarnym ołtarzem
Wielkiego Inti- Słońca
chmurnie spogląda majestat
starego Huayna Picchu

Jeśli masz mężne serce
wstąp do krainy legend
górskich duchów i zaklęć
wejrzyj w oblicze Słońca
i nie okaż bojaźni
podstępnej armii węży
strażników sanktuarium
Pana Słonecznej Tarczy
 

mały cholo foto G.A. Lidtke