Grażyna Adamczyk Lidtke 
" inna strona medalu  "wiersze

Rymanów :     1       2       3       4        5        6            powrót

foto Zośka   OSTATNI   Przed chwilą przejechał/ - może ostatni koń pobrzękując bańkami z pobliskiej stołówki. Zapaliły się fryzury lasów od ostatniego złotego spojrzenia słońca. Zaskrzypiały pnie rozdarte wichrami może także ostatni raz przed runięciem w dół... Zadzwoniły łańcuchy i liny kół wiertniczych z żelaza które aż z dna ziem i sączą ostatni łyk skalnego oleju.   W oczka stawu lód powstawiał szyby by w głębi oranżerii prześniły ostatni sen tutejsze chronione żaby. Ostatni ciągnik przetoczył gąsiennicami przez las unosząc ciężki plon wiatrołomów do odległych tartaków. Ostatni spacer daleko - jak najdalej - i ostatnie oszustwo leśnych skrzatów które z upodobaniem przestawiają ścieżki i strumienie nieuważnym wędrowcom. Przede mną ostatnia noc> ostatni policzek wiatru wypadającego nagle z zakola drogi. Jutro tutejsze czary zabiorę ze sobą do miasta.                              ( Rymanów 21.12.97 )                             foto autorka   zimowe głogi BAJKA ZIMOWA Wielodniowa plucha przenikliwy wilgotny ziąb. Podnoszę rano rolety i... nieoczekiwany blask białej szaty w którą ubrała się okolica rozsadza tęczówki oczu. Rymanów puszy się w kołderce zimy a pod puchem ukrywa wyziębłe łapki leśnych zwierząt. Zimno pięknie i iskrząco. Leniwe południowe słońce wypełza zza góry i długim ramieniem zapala wierzchołki lasów zrudziałym pąsem.

Niżej świerki i jodły w białych sukieneczkach jak wdzięczne tancereczki rozkładają krynoliny i dygają w ukłonach. Powoli znad lasu wyłania się srebrzyste połyskliwe oko Mrozu który nachyla się niżej i niżej... wydyma szare policzki rosnących chmur i nagle dmuchnie ! Najpierw lekko przeciągle północnie a suchy biały puch podrywa się z ziemi i wiruje jakby ponownie chciał ulecieć do nieba. Zakręca się zawija w loki i strąki i znów opada w dół opuszczając skrzydła. Potem stalowo- fioletowe policzki Mrozu znów nadymają się podglądając ciekawie dolinę od wschodnich pagórków. Wiatr tężeje napina struny lasów i zaczyna grać jękliwie i żałośnie. Drzewa nabrzmiewają wysiłkiem swych ścięgien. Napinają mięśnie a ich kręgosłupy mocne i sprężyste wykonują elastyczne skłony mówiąc „dzień dobry” wichurze Kosmyki ich czupryn kręcą się tak jakby miały się urwać i odfrunąć ale stopy uchwycone mocno pazurami gruntu nie pozwalają odejść od pionu. Zmierzcha już a roziskrzone oka Mrozu otoczono metalowo- granatową tęczówką chmur sroży brew. I naraz - jak nie dmuchnie z impetem ! aż zatrzeszczą słupy i poręcze. Gwałtowny podmuch rzuci kulą powietrza prosto w ścianę budynku a wtedy ... Mróz oprze o szyby swą kościstą rękę i pcha z całej siły. Jęczą ramy zgrzytają klamki i zawiasy a za oknem narasta nieustający huk jak nadchodząca fala sztormu. Czasem wściekły poryw okręci nagle rękawy wokół balkonów i dmie z całej siły w metalowe trąby balustrad. Idzie noc. Oko Mrozu zasnuwa źrenicę czernią i jak kot przygląda sie nam tylko szparka księżyca. Na policzkach osiadają mu gwiazdy z wysiłku jak perlisty pot. Teraz zaczyna nocne polowanie. Liczy drzewa jak skrzętny gospodarz na grządce i wprawnym silnym ruchem powala marne cherlawe chwasty. Podśpiewuje przy tym i mruczy coraz donioślejszym mormorando. Przygląda się strumieniom i leśnym ścieżkom. Myśli które z nich zasypać które skuć lodem poprzestawiać by żadne stworzenie bez potrzeby nie tułało sie po nich bo przecież pora spać i śnić długi zimowy sen. Śpiewa więc Mróz swoją burzliwą kołysankę o okrutnym zimnie i wietrze co wyje i miauczy. A ty śpij pod ciepłą kołderką śniegu pod krzaczkiem w zacisznej norce - zastawionej kamieniem albo w drewnianym domku - z ciepłym kominem i piecem. Nie należy przeszkadzać gdy Mróz czyni porządki

Rymanów  :     1        2        3        4         5         6              powrót