| |
Zośka foto autorka
BALLADA O ZOŚCE
W Rymanowie jedna Zośka
co przybyła na leczenie
postanawia sobie mocno
że porzuci wnet jedzenie.
Zapoznawszy kompaniję
do chodzenia po wykrotach
nie zauważyła wcale
że nadeszła już sobota.
Jedno kilo jej ubyło
gdy na wagę wnet stanęła
i ciśnienie podskoczyło
więc się mocniej za się wzięło.
Drugie kilo znów zgubiła
gdy na ścieżkę zdrowia wlazła
potem tak się rozchodziła
ze trzeciego nie znalazła.
Już rodzinę powiadamia
ciocię, męża i policję
że od tego wędrowania
strasznie wzrosły jej ambicje.
Aż pewnego dnia, gdy wiater
przywiał chmury i skuł lody
piękna Zochna się wybrała
do miasteczka, na obchody.
Grzęźnie w śniegu, brnie przez zaspy
że aż z zimna chucha w dłonie.
Nagle patrzy, a tu w sklepie
jakieś małe światło płonie.
Świeci światło – znaczy czynne
znaczy owoz, że otwarto.
Myśli – zajrzeć może kupić.
Warto zaliż , czy nie warto ?
Lecz, że tupty zmarzły nieco
gdy pod pocztą chwilę stała -
rzuciła wnet propozycję,
że do sklepu by zajrzała.
W sklepie półki, w sklepie dużo...
towar wszelki aż się puszy.
Nagle oko jej spoczęło na czymś ,
co się miękko kruszy.
Pyszne ciasto z owocami
z galaretka i polewą
przekładane rodzynkami
i kokosem – gdzieś z San Diego.
Nie daruje piękna Zochna.
Wielka radość ja rozpiera –
miało być przechadzki trocha
za to będzie uczta teraz.
Już zamawia kawał ciasta
piękny, miękki, mokry, kruchy
i rozkosznie ząb zagłębia,
że aż jej się trzęsą uchy.
Oj Ty Zośko ! Oj Ty luba !
Toż odchudzać Tyś się miała !
A tu na Cię idzie zguba!
- Ale Zośka nie słuchała.
Gdyby Zośka jeść nie chciała,
kilogramy by zgubiła.
Lecz za słabą wolę miała
i miast schudnąć – wnet utyła !
Tak więc w rymanowskim Zdroju,
jeśli jesteś kuracjuszem,
możesz zaznać moc spokoju,
lecz n i e d z i a ł a to n a t u s z ę.
|
|
| |
foto Zośka łowienie kota
BALLADA O KOCIE Z LESKA
Możliwości mając szereg
wyszedł p a n k o t na spacerek.
Miauknął głośno, mruknął sobie,
strzepnął tylne nóżki obie.
Łapką przetarł pyszczek słodki
- jak to robią tylko kotki.
Wnet się sprężył, rozwarł paszczę.
Myśli, że go ktoś pogłaszcze,
bo głaskanie, bo pieszczota
- toż to całe szczęście kota.
Zobaczywszy grupę ludzi
= już ciekawość w sobie budzi.
Przyjrzeć się tej grupie trzeba.
Może mają coś do chleba ?
Może czegoś nie dojedli
i ze sobą tu przywiedli ?
Spojrzał kocur z niepokojem...
tuż, tuż stoi ludzi dwoje.
Zobaczyli go.
Naprzeciw niego biegną
niby dzieci.
Biegną , ręce wyciągają ...
kici, kici wciąż wołają.
Kotu ruch ten podejrzany.
Kot nie chce być przestraszany.
Już się cofa i sierść stawia.
Co ten głupi człek wyprawia ?
Czemu go zabawa korci ?.
Czy nie czuje wręcz proporcji,
że jak góra tutaj stoi,
a kot mały, kot sie boi.
Nawet gdyby miał łakocie,
wzbudzi wnet obawy kocie.
Wtem na boku kot dostrzeże
jakieś inne ludzkie zwierzę
Panią, co na boczku stanie.
Tu zainteresowanie obudzi się
w panu kocie...
Stoi Pani, nie zaczepia,
wiec zabłysły kocie ślepia.
Kot podchodzi od niechcenia-
przeciągając się ospale .
Pani go dostrzega, ale...
powolutku się pochyla,
patrzy w kocie ślepka chwilę.
Kot też jej się przyjrzeć może.
Łepek wznosi niewysoko.
Widzi radość w oczach Pani
ze spotkania – oko w oko.
Że ciekawość kocią cechą
i że Pani się uśmiecha
kot odwagi wnet nabiera.
Skutkiem tego przedsięwzięcia
biegnie prosto w jej objęcia.
Oczka mruży, pyszczkiem mlaska
- lubi gdy się kota głaska.
To nadstawi kark, to zadek.
Ogon pręży i pośladek.
Między ręce główkę wciska...
Pani lekko go uściska
i po uszkach gładzi czule
i po szyi i po grzbiecie ...
A czy w ogóle wszyscy wiecie
że natura kocia kocha,
że natura kocia taka -
jak u przelotnego ptaka.
Kot jest dumny, sam wybierze
komu wierzyć może szczerze.
Ciut połasi się i pójdzie ...
Nie pojmują tego ludzie,
że to nie fałsz w pięknym zwierzu,
lecz prywatność i swoboda.
Tylko głupcy jej docenić nie potrafią
- wielka szkoda.
( Lesko 14.12. 97 )
|
|
